จากการดำเนินนโยบาย “ลูกคนเดียว” และอิทธิพลจากการพัฒนาของสังคม อัตราการเกิดของประชากรในจีนลดลงอย่างต่อเนื่อง ส่งผลกระทบทำให้แรงงานวัยหนุ่มสาวมีจำนวนลดลงอย่างมากในระยะยาว ซึ่งอาจส่งผลเสียต่อการยกระดับอุตสาหกรรมของจีนในอนาคตอีกด้วย

ตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 80 เป็นต้นมา อัตราการเกิดของประชากรในจีนมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยสถิติจากรายงานประชากรและการจ้างงานของจีน ฉบับปี 2555 ชี้ว่า อัตราการเกิดของปี 2530 อยู่ที่ร้อยละ 23.33 แต่ในปี 2554 อัตราการเกิดลดลงอยู่เหลือเพียงร้อยละ 11.93 ซึ่งหมายความว่า ในช่วงเวลา 20 กว่าปี อัตราการเกิดของจีนลดลงกว่าร้อยละ 50

นอกจากนี้ รายงานยังชี้ให้เห็นว่า ช่วงปี 2542 – 2554 จีนมีจำนวนประชากรที่มีอายุน้อยกว่า 34 ปีลดลงอย่างมาก จากการคำนวณพบว่า ในปี 2554 ประชากรอายุระหว่าง 0 – 14 ปี ลดลงจำนวน 77.84 ล้านคน และประชากรอายุระหว่าง 15 – 34 ปีลดลงจำนวน 0.9 ล้านคน เมื่อเทียบกับปี 2542 อีกทั้ง จากสถิติที่เกี่ยวข้องสามารถคาดการณ์ได้ว่า ช่วงปี 2554 – 2569 แรงงานอายุระหว่าง 15 – 34 ปี จะลดลงอย่างน้อย 107 ล้านคน ทำให้อัตราสัดส่วนของแรงงานวัยหนุ่มสาวอาจลดลงเหลืออยู่เพียงร้อยละ 35.7 ในปี 2559 จากร้อยละ 45.1 ในปี 2554

จากผลสำรวจพบว่า แรงงานในอุตสาหกรรมการผลิตทั่วไป ส่วนใหญ่มีอายุมากกว่า 40 ปี แต่สำหรับอุตสาหกรรมเกิดใหม่ อาทิ อุตสาหกรรมไฮเทค ส่วนใหญ่ต้องอาศัยแรงงานวัยหนุ่มสาวอายุประมาณ 25 ปี ซึ่งหมายความว่า แรงงานวัยหนุ่มสาวเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญในการผลักดันการพัฒนาของอุตสาหกรรมเกิดใหม่

ทั้งนี้ ด้วยเห็นว่าประชากรวัยหนุ่มสาวที่มีศักยภาพในการแข่งขันจะเป็นกำลังสำคัญในการยกระดับและปรับโครงสร้างอุตสาหกรรม ภายใต้สภาวะที่จีนเผชิญกับปัญหาการขาดแคลนแรงงานวัยหนุ่มสาว หลายหน่วยงานเสนอให้รัฐบาลผ่อนปรนนโยบายลูกคนเดียวในทั่วประเทศจีน โดยอนุญาตให้มีลูกคนที่ 2 อีกทั้ง เสนอให้เพิ่มงบประมาณในการส่งเสริมการการศึกษาเพื่อให้คนวัยรุ่นมีโอกาสยกระดับความรู้และความชำนาญมากขึ้น นอกจากนี้ ยังเสนอให้ส่งเสริมการเปิดกว้างของบุคลากรวัยหนุ่มสาวจากต่างประเทศอีกด้วย ซึ่งรวมถึงคนจีนที่อยู่ในต่างประเทศและแรงงานชาวต่างชาติด้วย นโยบายเปิดรับแรงงานวัยหนุ่มสาวที่มีคุณภาพของจีนดังกล่าว เมื่อผนวกกับการเคลื่อนย้ายแรงงานเสรีภายในประชาคมอาเซียนที่จะเกิดขึ้นในปี 2015 เราอาจเห็นกระแสการเคลื่อนย้ายแรงงานที่มีความชำนาญไหลไปสู่พื้นที่ที่สาขาการผลิตและบริการนั้นๆ ได้รับการส่งเสริมและมีศักยภาพในการเติบโต ถ้าไม่ต้องเห็นแรงงานที่มีความชำนาญไหลออกนอกประเทศไป รัฐบาลอาจต้องเริ่มพิจารณาดำเนินมาตรการต่างๆ เพื่อดึงดูดให้แรงงานเหล่านั้นเไม่ละทิ้งถิ่นฐานและอยู่เป็นรากฐานในการพัฒนาประเทศกันต่อไป