“ความมั่นคงทางอาหาร ไม่ได้หมายถึงเฉพาะการมีอาหารที่เพียงพอ แต่รวมถึงความปลอดภัยด้านอาหารด้วย เรื่องนี้รัฐบาลจีนตระหนักดีว่าปัญหาด้านความมั่นคงทางอาหารเกี่ยวข้องโดยตรงกับความมั่นคงและอธิปไตยของชาติ” จากบทความเกี่ยวกับความท้าทายด้านความมั่นคงทางอาหารของจีนซึ่งเขียนโดย นาย Shi Xia (นักวิจัย Bureau of Grain มณฑลหูหนาน) ตามที่ปรากฏในหนังสือพิมพ์ชั้นนำของจีน China Daily

     ศูนย์ธุรกิจสัมพันธ์เห็นว่าบทความดังกล่าวมีข้อมูลที่น่าสนใจจึงขอหยิบยกมาฝากกัน ณ ที่นี้

     ภาพรวมความมั่นคงทางอาหารของจีน

     ถึงแม้ว่า ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา จีนมีผลผลิตธัญพืชเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยปีที่แล้วสามารถผลิตได้มากถึง 602 ล้านตัน อย่างไรก็ดี จีนก็ยังคงประสบปัญหาการขาดแคลนอาหาร และไม่สามารถพึ่งพาผลผลิตภายในประเทศได้ นอกจากนี้ จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น ส่งผลให้ช่องว่างระหว่างอุปสงค์และอุปทานเพิ่มขึ้นตามมา ทำให้จีนจะต้องพึ่งพาการนำเข้าธัญพืช อาทิ ข้าว ข้าวสาลี ข้าวโพด ฯลฯ ต่อไป

     ความท้าทายด้านความมั่นคงทางอาหารของจีน

     ปัจจุบัน เกษตรกรจีนจำนวนมากหันไปประกอบอาชีพอื่น เนื่องจากผลกำไรจากเกษตรกรรมไม่เป็นที่ดึงดูดอีกต่อไป กอปรกับนโยบายการขยายพื้นที่ในเขตเมืองและเขตอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว ทำให้พื้นที่สำหรับการเพาะปลูกลดลง ซึ่งกระทรวงที่ดินและทรัพยากรของจีนรายงานว่า ระหว่างปี 1998-2011 พื้นที่ทำเกษตรกรรมของจีนลดลง 8 ล้านเฮกตาร์ และพื้นที่บางส่วนยังปนเปื้อนมลพิษทางดินด้วย นอกจากนั้น ปัจจัยภายนอกที่ส่งผลกระทบต่อความมั่นคงทางอาหารของจีน อาทิ อุตสาหกรรมแปรรูปธัญพืชและเมล็ดธัญพืชซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของบริษัทต่างชาติ การขาดแคลนปุ๋ยโพแทสที่มีส่วนสำคัญในการเพิ่มผลผลิตทางการเกษตร ฯลฯ

     ข้อเสนอแนะต่อแผนยุทธศาสตร์ด้านความมั่นคงทางอาหารของจีน

     รัฐบาลจีนให้ความสำคัญกับเรื่องความมั่นคงด้านอาหารเป็นลำดับต้น ๆ ซึ่งผู้เขียนเห็นว่า ความมั่นคงทางอาหารของจีนไม่ได้ขึ้นอยู่กับการเพาะปลูกเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับการวางยุทธศาสตร์ของอุตสาหกรรมการเกษตรของจีนด้วย ดังนั้น จึงเห็นควรให้จัดทำยุทธศาสตร์ความมั่นคงทางอาหารของจีนผ่านข้อเสนอแนะ 3 ประเด็น ดังนี้

     (1) จัดตั้งสหกรณ์หรือองค์กรตัวอย่างในเขตชนบท เพื่อเป็นตัวอย่างในการบริหารจัดการที่ดินการเกษตร เพื่อเพิ่มประสิทธิผลและผลผลิตทางการเกษตร รวมถึงการโอนสิทธิการใช้ที่ดินเพื่อการเกษตรให้แก่เกษตรกร ทำให้เกษตรกรเกิดความเป็นหุ้นส่วน และยังจูงใจให้ดำเนินอาชีพนี้ต่อไป

     (2) ปรับปรุงกลไกการควบคุมราคาสินค้าเกษตรหลักและเงินอุดหนุน เพื่อไม่ให้ราคาผันผวนมากเกินไป รวมถึงบริหารจัดการสำรองธัญพืชในประเทศ เพื่อสร้างความสมดุลระหว่างอุปสงค์และอุปทาน

     (3) พัฒนาการเกษตรแบบยั่งยืน เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม รวมถึงเกษตรอินทรีย์ที่เหมาะสมกับสภาพพื้นดินในแต่ละท้องที่


ขอบคุณรูปภาพจาก : www.no-poor.com

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

•