ข้อมูลเศรษฐกิจทั่วไปของรัฐ

         เบงกอลตะวันตก เป็นหนึ่งในรัฐของประเทศอินเดียที่มีศักยภาพทางเศรษฐกิจสูง เนื่องจาก

         ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ซึ่งเป็นประตูสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ และเป็นจุดขนส่งสินค้าสำหรับภาคกลางของอินเดียซึ่งไม่มีชายแดนติดทะเล บังกลาเทศ ภูฏาน และเนปาล และเป็นเส้นทางการค้าสำคัญกับภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

         จำนวนประชากรในรัฐสูงถึง 91 ล้านคน โดยเฉพาะในเมืองกัลกัตตาซึ่งเป็นเมืองหลวงมีประชากรจำนวนประมาณ 15 ล้านคน (สูงเป้ลำดับที่ 3 ของประเทศ) มี GDP สูงเป้ฯลำดับที่สามรองจากกรุงนิวเดลีและเมืองมุมไบ (อิงจากค่ากำลังซื้อของประชากร) นับเป็นตลาดขนาดใหญ่ที่มีความหลากหลายทางด้านศาสนา วัฒนธรรม วิถีชีวิต และการบริโภค

         ทรัพยากรธรรมชาติสมบูรณ์และผลผลิตทางการเกษตรมีจำนวนมหาศาล สินค้าเกษตรสำคัญคือ ข้าว ธัญพืช ยาสูบ มันฝรั่ง อ้อย ทับทิม สับปะรด มะม่วง ปอกระเจา ฯลฯ เกษตรกรในรัฐผลิตข้าว ปลา และปอกระเจาปริมาณสูงเป้ฯลำดับที่หนึ่งของประเทศ ผลิตมันฝรั่งปริมาณสูงเป็นลพดับสองของประเทศ นอกจากนี้ยังอุดมไปด้วยแร่มีค่าต่างๆ อาทิ ถ่านหิน เหล็ก ดินขาว ดินเผา ก๊าซธรรมชาติ เป็นต้น อุตสาหกรรมสำคัญของรัฐประกอบด้วย การเกษตร เครื่องหนัง สิ่งทอ การถลุงเหล็ก ผลิตภัณฑ์เหล็กและสินแร่ต่างๆ ยานยนต์ เครื่องจักร เครื่องใช้ไฟฟ้า อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ สินค้า IT การต่อเรือ ตู้รถไฟ ฯลฯ

         ภาคเอกชนและรัฐวิสาหกิจหลายแห่งตั้งสำนักงานในเมืองกัลกัตตาและใกล้เคียง อาทิ บริษัท ITC Limited (ประกอบธุรกิจครอบคลุมหลายด้านประกอบด้วย โรงแรม สินค้าอุปโภคบริโภค บรรจุภัณฑ์ สินค้าเกษตร) สำนักงานใหญ่บริษัท Coal India Limited (รัฐวิสาหกิจใต้การกำกับดูแลของ ก. ถ่านหิน ผลิตถ่านหินปริมาณสูงเป็นลำดับหนึ่งของโลก ในปี 2013 ผลิตได้ 452 ล้านตัน คิดเป็นปริมาณ 81% ของการผลิตทั้งประเทศ) สำนักงานใหญ่บริษัท Damodar Valley Corporation (รัฐวิสาหกิจใต้การกำกับดูแลของ ก.พลังงาน ผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังงานความร้อนและน้ำ) บริษัท Frito Lay India (Pepsico) บริษัท Mitsubishi Chemical Corporation (MCC) บริษัท Danieli (บริษัท อิตาเลียน ประกอบอุตสาหกรรมเหล็กและเครื่องมือที่เกี่ยวข้อง ผลิตสินค้าปริมาณสูงเป็นลำดับที่สามของโลก) เป็นต้น

การส่งเสริมการค้าการลงทุน

         สภาพแวดล้อมของรัฐเบงกอลตะวันตกเอื้ออำนวยต่อโครงการลงทุนต่างๆ ปัจจุบัน มูลค่าธุรกิจอุตสาหกรรมเท่ากับประมาณ 10% ของ GDP ของรัฐ และรัฐบาลท้องถิ่นมีเป้าหมายที่จะพัฒนาให้สัดส่วนมูลค่าดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวภายในระยะเวลา 5 ปี จึงได้ประกาศนโยบาย Industrial and Investment Policy เมื่อปี 2013 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและปรับปรุงสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมกับการลงทุนภาคอุตสาหกรรมเพื่อดึงดุดนักลงทุนและพัฒนาเศรษฐกิจ ดังนี้

          ลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ได้แก่ ปรับปรุงการขนส่งทางบก อากาศและน้ำ พัฒนาคุณภาพทรัพยากรบุคคล และจัดตั้ง Employment Bank ซึ่งเป็นฐานข้อมูลและพื้นที่แลกเปลี่ยนระหว่างภาคเอกชนและผู้หางานประเภทต่างๆ

          ลดขั้นตอนทางกฎระเบียบต่างๆ โดยประกาศใช้ระบบ Single Window Clearances ซึ่งเป้ฯการดำเนินการเรื่องเอกสารผ่านเว็บไซต์ ลดขั้นตอนการขอจดทะเบียนประกอบธุรกิจ เริ่มใช้ e-Governance ในขั้นตอนที่เกี่ยวข้องกับภาษีและศุลกากร กำหนดรอบระยะเวลาในการดำเนินขั้นตอนทางเอกสารของภาครัฐ ฯลฯ

          ลงทุนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ โดยเฉพาะในเมืองกัลกัตตาซึ่งขยายตัวอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดยมีการเจริญเติบโตถึงปีละ 70% ส่งผลให้กลายเป็นเมือง IT ของภาคตะวันออก สร้างนิคมอุตสาหกรรมขึ้น 12 แห่ง และจัดตั้งเขตเศรษฐกิจต่างๆ อาทิ เขตเศรษฐกิจพิเศษ (SEZ) เขตเศรษฐกิจการเกษตร (AEZ) (มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยเหลือเกษตรกรให้เข้าถึงตลาดส่งออกโดยเฉพาะเกษตรกรที่ปลูกสับปะรด มะม่วง ลิ้นจี่ ผักต่างๆ และมันฝรั่ง) เขตอุตสาหกรรมเครื่องหนัง Biotech Park Chemical Park ฯลฯ ในพื้นที่อุตสาหกรรมหลักของรัฐได้แก่ เมืองกัลกัตตา เมืองฮาวราห์ (Howrah) เมืองฮาลเดีย (Haldia) เมืองอสานศล (Asansol) เมืองทุรคาปูร์ (Durgapur) และเมืองฆารคปูร์ (Kharagpur) ฯลฯ

***สามารถอ่านข้อมูลฉบับเต็มได้ที่ "มุมสมาชิก"