นับตั้งแต่ที่ได้รับการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีให้ดำเนินนโยบายเขตเศรษฐกิจพิเศษ (Special Economic Zone) เป็นครั้งแรกเมื่อปี 2523 พร้อมกับอีก 3 เมืองในมณฑลกวางตุ้ง (เซินเจิ้น ซ่านโถว จูไห่)[1] จนถึงวันนี้นับรวมได้เป็นระยะเวลา 30 ปีแล้วที่เมืองเซี่ยเหมินของมณฑลฝูเจี้ยนได้ทำหน้าที่เป็นเสมือนเมืองหน้าด่านเปิดรับการค้าการลงทุนจากต่างชาติตามความตั้งใจของท่านอดีตผู้นำเติ้ง เสี่ยวผิงที่ต้องการจะใช้เขตเศรษฐกิจพิเศษเป็นพื้นที่ทดลองสำหรับการดำเนินนโยบายปฏิรูปเปิดประเทศ ดังนั้นเมื่อวันที่ 26 ธ.ค. 2554 ที่ผ่านมา เมืองเซี่ยเหมินจึงได้มีการจัดพิธีฉลองความสำเร็จของการพัฒนาเมืองในรอบ 30 ปีขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ซึ่งโอกาสนี้ BIC จะขอพาท่านผู้อ่านย้อนรอยไปติดตามพัฒนาการในรอบ 30 ปีที่ผ่านมา รวมถึงเป้าหมายการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคตของเมืองเซี่ยเหมิน

จากหมู่บ้านชาวประมงสู่เมืองท่าสำคัญ

ก่อนอื่นเพื่อช่วยให้เห็นภาพพัฒนาการของการพัฒนาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ควรจะต้องทราบเสียก่อนว่าลักษณะทางกายภาพของพื้นที่เมืองเซี่ยเหมินนั้นแบ่งออกเป็น 2 ส่วนหลัก ได้แก่ ส่วนที่เป็นเกาะและส่วนที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่ โดยส่วนเป็นเกาะมี่พื้นที่รวม 139 ตร.กม. (เล็กกว่าเกาะภูเก็ตของไทยประมาณ 4 เท่า) และส่วนที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่มีพื้นที่รวม 1,430 ตร.กม.

และเนื่องจากลักษณะของพื้นที่ที่เป็นอ่าวที่มีความกว้างและลึก รวมถึงมีที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับเกาะไต้หวันทำให้เมืองเซี่ยเหมินเป็นเมืองท่าการค้าที่สำคัญมาตั้งแต่สมัยโบราณโดยเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ Amoy อย่างไรก็ดีในอดีตอาชีพหลักของคนส่วนใหญ่ยังคงเป็นการทำประมง จนกระทั่งได้รับเลือกจากรัฐบาลกลางให้ทำหน้าที่เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษในปี 2523 และเริ่มก่อตั้งในปี 2524 จึงได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้น โดยในช่วงแรกได้มีการบังคับใช้นโยบายสำหรับเขตเศรษฐกิจพิเศษในพื้นที่เพียง 2.5 ตร.กม. ของเขตหูหลี่เท่านั้น หลังจากนั้นในเดือน ก.พ. 2527 ท่านผู้นำเติ้ง เสี่ยวผิง เจ้าของแนวคิดปฏิรูปเปิดประเทศก็ได้มีโอกาสเดินทางมาสำรวจเมืองเซี่ยเหมินเป็นครั้งแรก ซึ่งจากนั้นไม่นานรัฐบาลกลางก็ได้ประกาศให้พื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษครอบคลุมทั้งเกาะเซี่ยเหมินรวมถึงเกาะกู่ล่างหยู่หรือเกาะดนตรีด้วย

ในการเลือกพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษ รัฐบาลจีนได้คำนึงถึงลักษณะทางกายภาพ ศักยภาพทางเศรษฐกิจ และที่ตั้งในเชิงยุทธศาสตร์ของพื้นที่เหล่านั้นเป็นหลักในการพิจารณา ซึ่งเหตุผลสำคัญที่รัฐบาลกลางได้เลือกเมืองเซี่ยเหมินให้ทำหน้าที่เป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษมีอยู่ 2 ประการ ได้แก่

1. ต้องการใช้เป็นจุดยุทธศาสตร์ในการดึงดูดการค้าการลงทุนกับไต้หวัน เนื่องจากมีความใกล้ชิดกันในด้านทำเลที่ตั้ง ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม

2. มีพื้นที่เป็นเกาะอยู่บริเวณชายฝั่งตะวันออก จึงเหมาะที่จะใช้ระบบเศรษฐกิจทดลองได้โดยไม่ส่งผลกระทบกับพื้นที่ในส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่

ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้เขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมินเป็นแหล่งรองรับการค้าและการลงทุนจากต่างชาติที่สำคัญของจีนแผ่นดินใหญ่ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา และเศรษฐกิจของเมืองเซี่ยเหมินได้เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดจากมูลค่าผลผลิตมวลรวม (GDP) ในปี 2524 ที่ 741 ล้านหยวน เพิ่มขึ้นเป็น 206,007 ล้านหยวนในปี 2553 ซึ่งคิดเป็นอัตราการเติบโตเฉลี่ยที่สูงถึงร้อยละ 17.4 ต่อปี ส่วนรายรับการคลังก็เติบโตขึ้นไม่น้อยหน้ากันโดยจากที่มีมูลค่า 195 ล้านหยวนในปี 2524 เพิ่มขึ้นเป็น 52,602 ล้านหยวนในปี 2553 หรือเท่ากับเพิ่มขึ้นเฉลี่ยร้อยละ 21.5 ต่อปี

ด้านการเป็นแหล่งดึงดูดการลงทุนจากต่างชาติ จากข้อมูล ณ สิ้นปี 2526 พื้นที่ของเขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมินในเขตหูหลี่มีจำนวนธุรกิจที่มีการร่วมทุนกับต่างชาติรวม 22 ราย คิดเป็นมูลค่าการลงทุนจากต่างชาติรวม 7.94 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากนั้นการลงทุนต่างชาติในเมืองเซี่ยเหมินก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ พร้อมไปกับการขยายพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษเพิ่มในช่วงหลังทำให้จนถึงสิ้นปี 2553 รัฐบาลเมืองเซี่ยเหมินได้มีการอนุมัติโครงการลงทุนจากต่างชาติรวมแล้วทั้งสิ้น 9,007 โครงการ โดยในจำนวนนี้มีโครงการจากบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ติดอยู่ใน 500 อันดับบริษัทที่แข็งแกร่งที่สุดของโลกจากการจัดอันดับโดยนิตยสาร Fortune อยู่รวม 49 แห่ง คิดเป็นมูลค่าการลงทุนรวมทั้งสิ้น 22,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ด้านการเป็นเมืองท่าการค้าระหว่างประเทศ ข้อได้เปรียบที่สำคัญอย่างหนึ่งของเมืองเซี่ยเหมินก็คือการมีทำเลที่ตั้งและลักษณะภูมิประเทศที่เอื้ออำนวยกับการก่อสร้างท่าเรือน้ำลึกเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งเมืองเซี่ยเหมินเองก็ได้ใช้ข้อได้เปรียบดังกล่าวลงทุนพัฒนาก่อสร้างสาธารณูปโภคด้านท่าเรือขนาดใหญ่มาโดยตลอด ซึ่งสอดรับกับการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจของเมืองที่ต้องการเน้นการผลิตเพื่อการส่งออกเป็นหลัก (Export – Oriented Economy) จึงเสมือนกับมีแรงขับเคลื่อนเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งอยู่ถึง 2 แรง ทั้งในแง่ของการเป็นแหล่งผลิตสินค้าแหล่งใหญ่และการมีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการส่งออกไปยังต่างประเทศ เหล่านี้จึงทำให้ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมาตัวเลขการค้าต่างประเทศของเมืองเซี่ยเหมินมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยอยู่ที่ร้อยละ 22.7 โดยในปี 2553 มีมูลค่าการค้าต่างประเทศรวม 57,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แบ่งเป็นการส่งออก 35,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และการนำเข้า 21,700 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยท่าเรือเซี่ยเหมินถือเป็นท่าเรือที่มีปริมาณสินค้าบรรจุตู้คอนเทนเนอร์ผ่านเข้า – ออกมากที่สุดเป็นอันดับที่ 7 ของจีนแผ่นดินใหญ่ และอันดับที่ 19 ของโลก โดยมีปริมาณสินค้าในปี 2553 รวม 5.82 ล้าน TEUs

อุตสาหกรรมหลักของเมือง ในระยะเริ่มแรกของการก่อตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษเน้นไปที่อุตสาหกรรมเบา (Light Industry) และอุตสาหกรรมการผลิต (Manufacturing Industry) เพื่อการส่งออกเป็นหลัก ต่อมาในระยะหลังจึงได้ปรับเปลี่ยนมาเป็นอุตสาหกรรมที่มีการใช้เทคโนโลยีระดับสูงมากขึ้น โดยปัจจุบันอุตสาหกรรมสำคัญ 3 ประเภทหลักของเมืองเซี่ยเหมิน ได้แก่ อุตสาหกรรมการผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ อุตสาหกรรมการผลิตเครื่องจักร และอุตสาหกรรมเคมี ซึ่งมูลค่าผลผลิตมวลรวมจากอุตสาหกรรมทั้ง 3 ประเภทคิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 75 ของมูลค่าผลผลิตมวลรวมของอุตสาหกรรมทั้งเมือง นอกจากนี้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเมืองเซี่ยเหมินได้ให้การสนับสนุนธุรกิจภาคบริการมากขึ้นและเปลี่ยนแนวทางของอุตสาหกรรมจากเดิมที่เน้นเพียงการส่งออกอย่างเดียวหันมาผลิตเพื่อป้อนตลาดในประเทศมากขึ้นด้วย

นอกจากความสำเร็จที่เห็นได้จากการเติบโตของตัวเลขทางเศรษฐกิจแล้ว เมืองเซี่ยเหมินก็ไม่ได้ละเลยการพัฒนาด้านสังคม วัฒนธรรม ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน รวมทั้งด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจนได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่น่าอยู่ที่สุดในจีน โดยถือเป็นเมืองแรกๆ ในจีนแผ่นใหญ่ที่ได้มีการเริ่มทดลองใช้นโยบายเรียนฟรี บ้านเอื้ออาทร การกำหนดมาตรฐานค่าจ้างขั้นต่ำ การจ่ายเบี้ยชรา รวมถึงการรับประกันการรักษาพยาบาลให้กับคนเมืองและคนชนบทอย่างเท่าเทียม ส่วนในด้านการอนุรักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อม เมืองเซี่ยเหมินได้มุ่งมั่นจะคิดค้นและนำวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีขั้นสูงเข้ามาใช้ในการผลิตรวมถึงการใช้ชีวิตของประชาชนให้ลดการใช้พลังงานและลดการปล่อยมลพิษให้มากที่สุด ทำให้ปัจจุบันเมืองเซี่ยเหมินมีอัตราการบริโภคพลังต่อทุก 10,000 หยวนของมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมเพียงครึ่งหนึ่งของค่าเฉลี่ยทั้งประเทศ และล่าสุดเมืองเซี่ยเหมินเพิ่งได้รับรางวัล “เมืองแห่งการริเริ่มสร้างสรรค์นวัตกรรม” และ “เมืองคาร์บอนต่ำ (Low – Carbon City)” จากการสำรวจเมืองใหญ่ทั่วประเทศจีนประจำปี 2554

“ก้าวต่อไป” กับเป้าหมายที่ใหญ่กว่า

จากความสำเร็จในการพัฒนาเมืองตามที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้นทำให้ในเดือน ส.ค. 2553 รัฐบาลได้อนุมัติพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมินเพิ่มเติมโดยครอบคลุมถึงพื้นที่อีก 4 เขตของเมืองเซี่ยเหมินที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่ด้วย ซึ่งถือได้ว่าเป็นความท้าทายใหม่ครั้งสำคัญของเมืองเซี่ยเหมินที่จะต้องทุ่มเททั้งงบประมาณและความสามารถในการที่จะทำให้พื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษทั้งหมดที่ขยายใหญ่กว่าเดิมถึง 12 เท่าสามารถพัฒนาไปได้เหมือนกับที่เคยประสบความสำเร็จมาแล้วในอดีต

อุปสรรคสำคัญสำหรับการพัฒนาในครั้งใหม่นี้ก็คือ การที่พื้นที่ของเมืองถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วนคือส่วนที่เป็นเกาะและส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่ ซึ่งแต่เดิมนั้นพื้นที่ที่เป็นเกาะถือเป็นข้อดีของการพัฒนาเนื่องจากสามารถใช้เป็นพื้นที่ทดลองและควบคุมการใช้นโยบายใหม่ได้สะดวก แต่การที่พื้นที่บนเกาะมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วจากนโยบายเขตเศรษฐกิจพิเศษก็ได้ส่งผลให้ความเจริญของพื้นที่บนเกาะและนอกเกาะแตกต่างกันเป็นอย่างมาก

ดังนั้นเพื่อให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนา เมืองเซี่ยเหมินจึงได้วางแนวทางการพัฒนาเมืองในอนาคตไว้ 2 ด้านหลัก โดยยังคงไม่ละทิ้งประเด็นการพัฒนาอย่างยั่งยืน (Sustainable Development) ดังที่ได้ให้ความสำคัญเสมอมา ดังนี้

1. การพัฒนาความเป็นเมือง (Urbanization) โดยผ่าน 2 แนวทางหลัก ได้แก่

1.1 การกระจายความเจริญให้เท่าเทียมระหว่างพื้นที่บนเกาะ – นอกเกาะ ตั้งแต่ปี 2548 เป็นต้นมาเมืองเซี่ยเหมินเริ่มให้ความสำคัญกับการลงทุนพัฒนาอสังหาริมทรัพย์นอกเกาะมากกว่าบนเกาะ โดยในปี 2554 ได้มีการใช้เงินลงทุนไปกว่า 61,000 ล้านหยวนสำหรับการพัฒนาพื้นที่นอกเกาะซึ่งคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 60.5 ของงบประมาณที่ใช้ในการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ของทั้งเมือง นอกจากนี้ยังได้มีการก่อตั้งเขตนิคมอุตสาหกรรมใหม่อีกหลายแห่งบนเขตแผ่นดินใหญ่รวมถึงผลักดันให้โรงงานอุตสาหกรรมที่ตั้งอยู่บนเกาะย้ายออกไปอยู่นอกเกาะ มีโครงการสร้างอุโมงค์และสะพานเพิ่มเติมรวมถึงปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานเดิมบนเกาะให้ทำหน้าที่ได้หลากหลายมากยิ่งขึ้น (ปัจจุบันมีอุโมงค์ลอดใต้ทะเล 1 แห่ง และสะพานข้ามทะเล 4 แห่งที่เปิดใช้งานอยู่) มีโครงการก่อสร้างสนามบินแห่งใหม่ที่เกาะต้าเติงในเขตเสียงอัน และโครงการขนส่งมวลชนระบบรางที่จะเชื่อมพื้นที่บนเกาะและนอกเกาะในทุกเขต ขณะเดียวกันก็จะมีการควบคุมราคาอสังหาริมทรัพย์ของพื้นที่นอกเกาะไม่ให้สูงระดับเดียวกับพื้นที่บนเกาะเพื่อจูงใจให้คนอยากออกไปใช้ชีวิตอยู่นอกเกาะกันมากขึ้นเนื่องจากมีค่าครองชีพที่ต่ำกว่า

1.2 การบูรณาการการพัฒนาร่วมระหว่าง 3 เมือง เซี่ยเหมิน – จางโจว – เฉวียนโจว (Golden Triangle) ปี 2554 ที่ผ่านมา รัฐบาลทั้ง 3 เมืองได้ลงนามในแผนการร่วมกันพัฒนาเมืองในหลายด้าน ได้แก่ อุตสาหกรรม การวางผังเมือง การบริการทางการแพทย์ การขนส่ง และการท่องเที่ยว โดยได้มีการกำหนดแผนการพัฒนาดังกล่าวไว้ในแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม 5 ปี (2554 – 2558) ฉบับที่ 12 ของแต่ละเมืองซึ่งเป้าหมายของโครงการดังกล่าวต้องการให้ 3 เมืองทางใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนร่วมกันพัฒนาเพื่อให้เกิดเป็นเขตเศรษฐกิจขนาดใหญ่แห่งใหม่ โดยจะสามารถส่งผลดีต่อเขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมินอย่างมากเนื่องจากจะสามารถเชื่อมโยงและใกล้ชิดกับเศรษฐกิจท้องถิ่นได้มากขึ้น รวมถึงเพิ่มความสำคัญในฐานะที่เป็นศูนย์กลางเขตเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นใหม่นี้ด้วย

จากการพิจารณาจะพบว่า นโยบายการบูรณาการการพัฒนาร่วม 3 เมือง เซี่ยเหมิน – จางโจว – เฉวียนโจว นั้นมีความสัมพันธ์และมีส่วนสนับสนุนนโยบายการกระจายความเจริญระหว่างพื้นที่บนเกาะ – นอกเกาะของเมืองเซี่ยเหมินอย่างชัดเจน เนื่องจากที่ตั้งของเมืองเซี่ยเหมินนั้นอยู่กึ่งกลางระหว่าง 2 เมือง ซึ่งปัจจุบันมีพื้นที่ของเกาะเซี่ยเหมินทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางความเจริญในแทบจะทุกด้าน ดังนั้นการพัฒนาพื้นที่นอกเกาะของเมืองเซี่ยเหมินซึ่งมีลักษณะเหมือนวงแหวนอยู่ระหว่างเกาะเซี่ยเหมินกับอีก 2 เมืองรอบนอกจึงจะสามารถได้รับแรงผลักดัน 2 ด้าน คือ 1) ความเจริญจากบนเกาะที่จะถ่ายเทออกไปยังพื้นที่รอบนอก และ 2) ทรัพยากรที่จำเป็นต่อการพัฒนาจากเมืองจางโจวและเฉวียนโจวที่จะหมุนเวียนและหลั่งไหลเข้าสู่เกาะเซี่ยเหมินในฐานะที่เป็นศูนย์กลางการพัฒนาโดยมีพื้นที่นอกเกาะเป็นทางผ่าน ซึ่งจะช่วยทำให้การพัฒนาพื้นที่นอกเกาะของเมืองเซี่ยเหมินเป็นไปได้อย่างรวดเร็วและมีรูปธรรมชัดเจนมากขึ้น

2. การปรับเปลี่ยนโครงสร้างทางเศรษฐกิจของเมือง โดยให้ความสำคัญกับการพัฒนาอุตสาหกรรมที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูง อุตสาหกรรมรูปแบบใหม่ (Emerging Industry) และอุตสาหกรรมบริการสมัยใหม่ (Modern Service Industry) ให้มากขึ้น โดยจะสนับสนุนการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้มากยิ่งขึ้น มุ่งหวังจะเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมบริการสมัยใหม่ในภูมิภาค ไม่ว่าจะเป็นด้านท่าเรือ การขนส่งและโลจิสติกส์ การจัดประชุมและนิทรรศการ (MICE) การท่องเที่ยว และการเงิน ซึ่งในเดือน เม.ย. 2554 ที่ผ่านมาเมืองเซี่ยเหมินได้ประกาศดำเนินโครงการ “ศูนย์กลางการเงินระหว่างช่องแคบไต้หวัน” อย่างเป็นทางการ โดยมีจุดมุ่งหมายหลักเพื่อต้องการดึงดูดสถาบันการเงินจากทั่วทุกภูมิภาคของโลกให้เข้ามาเปิดบริการทำธุรกิจการเงิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถาบันการเงินจากไต้หวันที่จะมีส่วนสำคัญอย่างมากในการดึงดูดการลงทุนจากใต้หวันให้เข้ามาลงทุนในพื้นที่ได้เพิ่มมากขึ้นในอนาคต (ปัจจุบันการลงทุนจากไต้หวันในเมืองเซี่ยเหมินคิดเป็นสัดส่วนประมาณร้อยละ 40 ของการลงทุนจากนอกจีนแผ่นดินใหญ่ทั้งหมด)

ลำดับเหตุการณ์สำคัญในช่วง 30 ปีของเขตเศรษฐกิจพิเศษเซี่ยเหมิน

บทส่งท้าย

ตลอดระยะเวลา 30 ปีแห่งการพัฒนาเขตเศรษฐกิจเซี่ยเหมินได้สะท้อนให้เห็นถึงความสำเร็จในการเลือกใช้นโยบายปฏิรูปเปิดประเทศของท่านอดีตผู้นำเติ้ง เสี่ยวผิงที่วันนี้ได้ทำให้เศรษฐกิจจีนเติบโตขึ้นจนมีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของโลกได้เป็นอย่างดี ซึ่งความท้าทายครั้งใหม่ในอนาคตอันใกล้ของเมืองเซี่ยเหมินในการที่จะนำพาทั้งพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษเดิม (บนเกาะ) และพื้นที่เศรษฐกิจที่เพิ่งได้รับการขยายใหม่ (บนแผ่นดินใหญ่) ให้สามารถพัฒนาไปด้วยกันได้อย่างเท่าเทียมยังคงเป็นสิ่งที่ต้องติดตามกันต่อไป เชื่อแน่ว่าหากเมืองเซี่ยเหมินสามารถทำได้สำเร็จก็จะถือเป็นอีกหน้าบันทึกประวัติศาสตร์การพัฒนาที่สำคัญของประเทศจีน

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

หนังสือพิมพ์ China Daily ฉบับวันที่ 26 และ 27 ธ.ค. 2554

หนังสือพิมพ์เซี่ยเหมินรื่อเป้า ฉบับวันที่ 27 และ 28 ธ.ค. 2554

นิตยสาร Beijing Review ฉบับวันที่ 19 ม.ค. 2555