เมื่อวันที่ 10 เม.ย. 2554 จีนได้ส่งดาวเทียมเพื่อสร้างระบบนำร่อง GPS ใช้ชื่อว่า “เป๋ยโต่ว (北斗 หรือ compass)” ซึ่งเป็น “ดวงที่ 8” ไปแล้ว ต่อมาเมื่อวันที่ 11 ก.ค. 2554 จีนใช้จรวดลองมาร์ช-3C ส่งดาวเทียมที่ชื่อว่า "เทียนเลี่ยน (天连) 1-02" ขึ้นสู่อวกาศเป็นผลสำเร็จ และล่าสุดเมื่อวันที่ 27 ก.ค. 2554 จีนยังได้ส่งดาวเทียม GPS “เป๋ยโต่ว ดวงที่ 9” ขึ้นสู่อวกาศอีกครั้ง ซึ่งดาวเทียมดวงนี้เป็น 1 ใน 35 ดวงที่จีนส่งขึ้นสู่วงโคจรเพื่อสร้างระบบ GPS สำหรับการกำหนดพิกัดบนพื้นโลกที่พัฒนาโดยเทคโนโลยีของจีนทั้งหมด โดยดาวเทียมทั้ง 3 ดวงที่ถูกส่งขึ้นไปนั้น ล้วนถูกปล่อยจากฐานปล่อยดาวเทียมซีชางในมณฑลเสฉวนทั้งสิ้น

ภาพ เมื่อวันที่ 27 ก.ค. 2554 จีนได้ส่งดาวเทียมเครือข่ายระบบนำทาง โครงการเป๋ยโต่วดวงที่ 9 ขึ้นสู่อวกาศเป็นผลสำเร็จ

ความสำเร็จในการส่งดาวเทียมเป๋ยโต่ว ดวงที่ 9 ขึ้นสู่อวกาศนั้น แสดงให้เห็นถึงศักยภาพพื้นฐานด้านเทคโนโลยีอวกาศด้านระบบนำร่อง GPS ของจีนได้บรรลุผลสำเร็จและก้าวไปอีกขั้น โดยผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่า ปัจจุบันระบบ GPS ในระดับภูมิภาคเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย ขณะนี้กำลังเร่งดำเนินการพัฒนาเครือข่ายระบุพิกัดและกำหนดการเชื่อมต่อของดาวเทียม ซึ่งการทดสอบและประเมินผลในชั้นแรกจัดอยู่ในเกณฑ์ที่น่าพอใจ

จีนเริ่มต้นสร้างและพัฒนาระบบ GPS ด้วยดาวเทียมมาตั้งแต่ปี 2543 เพื่อไม่ต้องพึ่งพาระบบดังกล่าวที่เป็นของสหรัฐฯ คาดว่าภายในปลายปี 2554 นี้จะสามารถเปิดให้บริการระบบบอกทิศทางในภาคพื้นทวีปเอเซียแปซิฟิกได้ด้วยความแม่นยำสูง และจะส่งดาวเทียมเป๋ยโต่วให้ครบทั้ง 35 ดวงเพื่อให้บริการครอบคลุมทั่วโลกภายในปี 2563

โครงการเป๋ยโต่ว นอกจากจะเป็นประโยชน์ในด้านการทหารแล้ว ยังใช้ประโยชน์อย่างกว้างขวางในอุตสาหกรรมการประมง ซึ่งมีสัดส่วนถึง 62% ของการใช้ประโยชน์ทางพลเรือน และที่เหลือเหลือเป็นประโยชน์ต่อด้านการขนส่ง โทรคมนาคม และการพยากรณ์อากาศ

นาย Cao Yunchang รอง ผอ. ศูนย์อุตุนิยมวิทยาแห่งชาติ กล่าวว่า ได้เริ่มต้นใช้ดาวเทียมเป๋ยโต่วในการพยากรณ์อากาศตั้งแต่ปีที่แล้ว (2553) เพื่อทวีความแม่นยำและลดค่าใช้จ่าย และมีแผนใช้ดาวเทียมพยากรณ์อากาศทั่วทั้งประเทศจีนในปี 2557

นอกเหนือจากโครงการเป๋ยโต่วแล้ว จีนยังมีโครงการส่งยานอวกาศ“เทียนกง 1 (天宫1)” และ “เสินโจว 8 (神舟8)” ซึ่งจะส่งขึ้นไปในอวกาศปลายปี 2554 ในขณะที่“เสินโจว 9 และ 10” จะถูกส่งขึ้นไปในปี 2555 เพื่อเชื่อมต่อกับยานเทียนกง 1

นอกจากนี้ ยังมีข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวกับการยิงดาวเทียมสำรวจน่านน้ำชื่อว่า “ไห่หยางเอ้อร์ห้าว(海洋二号-มหาสมุทรหมายเลข 2)” ขึ้นสู่อวกาศจากฐานปล่อยจรวดไท่หยวน มณฑลซานซี เมื่อวันที่ 16 ส.ค. 2554 โดยจรวดส่งดาวเทียมชื่อว่า “ฉางเจิงซื่อห้าวอี่(长征四号乙-ฉางเจิงหมายเลข 4 ค.)" โดยปฎิบัติการในครั้งนี้ประสบผลสำเร็จ

ดาวเทียมไห่หยางเอ้อร์ห้าวและจรวดส่งดาวเทียมฉางเจิงซื่อห้าวอี่ ถูกสร้างขึ้นภายใต้ความร่วมมือระหว่างองค์การอวกาศของจีนและสถาบันวิจัยเทคโนโลยีอวกาศเซี่ยงไฮ้ ซึ่ง การปล่อยจรวดส่งดาวเทียมรุ่นฉางเจิงที่มณฑลซานซีในครั้งนี้เป็นการปฎิบัติการครั้งที่ 144 แล้ว

ดาวเทียมไห่หยางเอ้อร์ห้าว เป็นดาวเทียมสำรวจธรรมชาติบริเวณมหาสมุทรดวงแรกของจีน มีหน้าที่หลักคอยสอดส่องและสำรวจธรรมชาติบริเวณมหาสมุทรและเป็นอุปกรณ์สำคัญที่ใช้ในการเฝ้าระวังและแจ้งเหตุเตือนภัยล่วงหน้าการเกิดภัยพิบัติในมหาสมุทร อีกทั้งดาวเทียมดวงนี้ยังสามารถทำหน้าที่พยากรณ์อากาศล่วงหน้าในทะเลและการเปลี่ยนแปลงของอากาศรอบโลกแจ้งกลับสู่สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ทางทะเลของจีนอีกด้วย

ก่อนหน้านี้ จีนได้ส่งดาวเทียม "เทียนเลี่ยน (天链) 1-02" กับดาวเทียม "เทียนเลี่ยน 1-01" ขึ้นโคจรในอวกาศเมื่อปี 2551 โดยถูกประกอบให้เป็นเครือข่ายถ่ายทอดข้อมูลและให้บริการข้อมูลการสำรวจแก่ “ยานอวกาศเสินโจว” และสถานีอวกาศขนาดย่อม ที่จีนมีแผนจะสร้างขึ้น โดยจะทำการเชื่อมต่อกันในอวกาศเป็นครั้งแรกในช่วงครึ่งหลังปี 2554 สำหรับเครือข่ายดาวเทียมเทียนเลี่ยนทั้งสองดวงนี้ ยังจะให้บริการถ่ายทอดข้อมูลสำหรับดาวเทียมที่โคจรในระดับกลางและระดับต่ำ ซึ่งจะถูกใช้งานโดย“สนง. โครงการการบินอวกาศพร้อมมนุษย์แห่งประเทศจีน” เป็นหลัก

และจีน ยังถือเป็นประเทศกำลังพัฒนาประเทศแรก ที่สามารถส่งนักบินอวกาศมีนามว่า น.อ.ท. Yang Liweiขึ้นสู่วงโคจรนาน 21 ชม. โดยจรวดนำส่งที่พัฒนาขึ้นด้วยตนเอง (แทนที่จะใช้ของสหรัฐฯ หรือรัสเซีย) ในปี 2546

ด้วยความอุตสาหะอย่างใหญ่หลวงของจีน ตั้งแต่นั้นมาก็ได้มีการส่งนักบินอวกาศขึ้นไปในอวกาศอีก 5 ราย ทั้งนี้นักบินอวกาศของจีนได้รับฉายาว่า “taikonauts” ซึ่งแปลว่า“นักบินอวกาศ”รวมถึงส่งดาวเทียมเพื่อการพาณิชย์อีกหลายดวงโดยใช้จรวดที่ใช้ในการส่งชื่อ“Long March”

ภาพ จีนใช้จรวดลองมาร์ช -3C ส่งดาวเทียม "เทียนเลี่ยน 1-02"

ขึ้นสู่อวกาศด้วยผลสำเร็จ แหล่งภาพ นสพ. หัวซีตูยื่อเป้า วันที่ 12 ก.ค. 2554

ในปี 2560 ยังมีโครงการสำรวจดวงจันทร์แบบไร้นักบินอวกาศเพื่อการเก็บตัวอย่างดินที่ผิวพื้นดวงจันทร์นำกลับสู่โลกเพื่อการค้นคว้าและวิจัย และเป้าหมายสูงสุดของโครงการอวกาศจีน คือ การส่งนักบินอวกาศสู่ดวงจันทร์ในปี 2568

สำหรับสหรัฐฯ ปธน. Obama มีความทะเยอทยานอย่างแรงกล้าในโครงการสำรวจดาวอังคาร ในขณะที่จีนใช้ความพยายามอย่างเต็มกำลังในโครงการสำรวจดวงจันทร์ ซึ่งถือเป็นก้าวแห่งการเริ่มต้นการพัฒนาที่มีระยะเวลาค่อนข้างยืดหยุ่น

จีนมีนโยบายด้านอวกาศว่า จีนปรารถนาที่จะให้มีการใช้อวกาศอย่างสันติ แม้ว่าจะต้องเสริมสร้างสมรรถนะในการป้องกันตนเองในอวกาศ แต่ก็จะหลีกเลี่ยงการแข่งขันการสร้างสมอาวุธในอวกาศ

ทั้งนี้ จีนเห็นว่า จีนกับสหรัฐฯ ควรมีความร่วมมือด้านอวกาศและแลกเปลี่ยนข้อมูลที่จำเป็น เพื่อลดช่องว่างระหว่างนโยบาย defensive defense strategy ของจีนกับนโยบาย deterrent strategy ของสหรัฐฯ

ปัจจุบัน โครงการด้านอวกาศของสหรัฐฯ อาจมีจีนและอินเดียที่เป็นประเทศคู่แข่งสำคัญ เนื่องจากทั้ง 2 ประเทศกำลังจะกลายเป็นมหาอำนาจของโลกที่มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว ส่วนสหรัฐฯ มีความไม่แน่นอนเนื่องจากต้องเผชิญหน้ากับภาวะวิกฤตเศรษฐกิจที่กำลังเป็นปัญหา

นาย Bruce sterling นักเขียนนวนิยายวิทยาศาสตร์ชื่อดัง กล่าวว่า “หากโครงการสำรวจด้านอวกาศมีแต่นักบินอวกาศรุ่นใหม่ที่เป็นชาวจีน (หรืออินเดีย) ที่กำลังจะไปเหยียบดวงจันทร์ในทศวรรษหน้า ก็จะพับธงชาติอเมริกันที่ถูกปักไว้โดยนักบินอวกาศรุ่นเก่าอย่าง Neil Armstrong และ Buzz Aldrin เก็บ และจะถูกปักแทนที่ด้วยธงชาติของพวกเขา”

ปัจจุบัน จีนมีฐานยิงจรวดเพื่อส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศในประเทศอยู่ 3 แห่งคือ 1. เมืองซีชาง เขตปกครองตนเองเหลียงซาน อำเภอเหยี่ยนหนิง (凉山州冕宁县) มณฑลเสฉวน 2. อำเภอเคอหลาน เมืองไท่หยวน มณฑลซานซี และ 3. เมืองจิ่วฉวน มณฑลกานซู (ซึ่งแท้จริงแล้วตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ซึ่งห่างจากเมืองจิ่วฉวน 280 กม.) นอกจากนี้ ยังมีฐานยิงจรวดแห่งที่ 4 ซึ่งกำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างที่อำเภอเหวินชาง（文昌县） มณฑลไห่หนาน

ภาพ ฐานยิงจรวดเมืองซีชาง อ.เหยี่ยนหนิง เขตปกครองตนเองเหลียงซาน มณฑลเสฉวน

ทั้งนี้ ฐานยิงจรวดเพื่อส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศนั้น อยู่ในความรับผิดชอบของฝ่ายทหาร คือ ฝ่ายสรรพาวุธของกองทัพปลดแอก ปชช. จีน และ ฝ่ายพลเรือน คือ กองอุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีป้องกันประเทศ สังกัดกระทรวงอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีการสื่อสาร (Ministry of Industry and Information Technology-MIIT)

ปัจจุบัน ภาครัฐบาลไทยมีบทบาทสำคัญที่จะสนับสนุนการดำเนินการตามนโยบายวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและนวัตกรรม ของ สวทน. ในทุกด้าน โดยเฉพาะในเรื่องการส่งเสริมการถ่ายทอดเทคโนโลยี การสร้างเครือข่ายกับสถาบันวิจัยหรือสถาบันการศึกษา รวมถึงการเผยแพร่งานวิจัยและพัฒนาและส่งเสริมให้เกิดความร่วมมือระหว่างไทยและต่างประเทศให้มากขึ้น

โครงการอวกาศของจีน เป็นโครงการขนาดใหญ่ที่ต้องการเทคโนโลยีระดับสูงและเงินลงทุนที่สูงมาก ความสำเร็จในการทดลองปล่อยดาวเทียมที่เกิดขึ้นแล้วและการทดลองอวกาศรวมถึงการสำรวจดวงจันทร์ที่ทางองค์กรด้านอวกาศจีนตั้งเป้าหมายไว้ เป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อการนำร่องการทดลองวิทยาศาสตร์ และการแสวงหาเทคโนโลยีใหม่ๆ นำมาสู่ความมีเกียรติภูมิของชาติที่ไม่ให้น้อยหน้ากว่าชาติมหาอำนาจที่มีความก้าวหน้าด้านอวกาศอื่นๆ อาทิ สหรัฐฯ รัสเซีย และสหภาพยุโรป

ข้อมูลโดยสังเขปเกี่ยวกับสถานีอวกาศ (space station) และยานอวกาศเพื่อการขนส่งของจีน

เมื่อวันที่ 25 เม.ย. 2554 China Manned Space Engineering Office เป็นหน่วยงานรับผิดชอบเกี่ยวกับโครงการยานอวกาศของจีน ได้เปิดเผยถึงแผนการสร้าง “สถานีอวกาศ (space station)” ประกอบด้วยแคปซูล 3 ตัว น้ำหนักรวม 60 ตัน โดยแคปซูลตัวหลักมีความยาว 18.1 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 4.2 ม. มีน้ำหนักระหว่าง 20-22 ตัน จำนวน 1 ตัว และแคปซูลสำหรับการทดลอง มีความยาว 14.4 ม. อีก 2 ตัว (มีเส้นผ่าศูนย์กลางและน้ำหนักใกล้เคียงกับตัวแคปซูลหลัก) ในขณะเดียวกัน ก็จะสร้าง “ยานอวกาศเพื่อการขนส่ง (cargo spaceship)” จะมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 3.35 ม. หนักไม่ถึง 13 ตัน สร้างขึ้นเพื่อขนส่งสิ่งของเครื่องใช้ที่จำเป็นต่อการทดลองไปยังสถานีอวกาศซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งต่อภารกิจระยะยาวในอวกาศ โดยมีกำหนดสร้างแล้วเสร็จสิ้นประมาณปี 2563

นาย Pang Zhihao นักค้นคว้าและ รอง บก. วารสาร Space International กล่าวว่า สถานีอวกาศของจีนนั้น มีน้ำหนักน้อยกว่าสถานีอวกาศสากล (419 ตัน) และ Mir Space Station ของรัสเซีย (137 ตัน) ซึ่งได้ใช้งานระหว่างปี 2539-2544 แต่สถานีอวกาศของจีนจะเป็นสถานีอวกาศแห่งที่ 3 ของโลกที่ใช้โมดุลแคปซูลหลายอันประกอบเข้าด้วยกัน ซึ่งต้องใช้เทคโนโลยีสูงกว่าห้องปฏิบัติการอวกาศที่ประกอบด้วยแคปซูลเพียงตัวเดียว