การพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในนครเซี่ยงไฮ้ได้รับการควบคุมอย่างใกล้ชิดจากรัฐบาล โดยมีการพัฒนาตามแผน 1966 ซึ่งประกาศโดยสำนักงานผังเมือง นครเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Urban Planning Bureau) ในปี 2549 เพื่อแก้ไขปัญหาความหนาแน่นของประชากรในเมืองและใช้ประโยชน์จากความแตกต่างของราคาที่พักอาศัย

แผนดังกล่าวได้แบ่งพื้นที่ในนครเซี่ยงไฮ้ออกเป็น 4 ส่วน ดังนี้
1. 1 เขตเมือง (City Center) มีพื้นที่ประมาณ 600 ตารางกิโลเมตร อยู่ด้านในของถนนวงแหวนรอบนอก ปัจจุบันมีประชากรประมาณ 10 ล้านคน ซึ่งภายในปี 2563 ประชากรจะถูกจำกัดอยู่ที่ 9 ล้านคน
2. 9 เขตรอบนอกใหม่ (New Satellite Cities) ปัจจุบันมีประชากร 5.4 ล้านคน ประกอบด้วย เขตเป่าซาน เขตเจียติ้ง เขตชิงผู่ เขตซงเจียง เขตหมิ่งหาง เขตจิงซาน ย่านหนานเสี่ยวในเขตเฟิ้งเสียน ท่าเรือน้ำลึกแห่งใหม่(บริเวณเขตหลินกังและหยางหนาน) และย่านเชิงเฉียวในเขตฉงหมิน
3. 60 เมืองบริวาร (New Satellite Towns) มีประชากรทั้งหมด 3 ล้านคน
4. 600 หมู่บ้านในเขตชนบท (Rural Residential Villages)

การลดความหนาแน่นของประชากรในเมืองโดยการให้ประชาชนสมัครใจย้ายออกไปนอกเมืองนั้น จำเป็นต้องมีการพัฒนาระบบขนส่งมวลชนให้ทั่วถึง สำหรับระบบการขนส่งระหว่างเมืองนั้นได้มีการวางแผน “Three ports and two ways” ประกอบด้วย
- ท่าเรือน้ำลึกแห่งใหม่ (ซึ่งกำลังจะกลายเป็นท่าเรือขนส่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก)
- สนามบินนานาชาติผู่ตง (สามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 100 ล้านคนต่อปี)
- สนามบินภายในประเทศหงเฉียว
- ระบบรถไฟที่รวมรถไฟความเร็วสูงระหว่างนครเซี่ยงไฮ้-กรุงปักกิ่ง
- ระบบทางหลวงให้ครอบคลุมถนนสายหลักและถนนในท้องถิ่น

สำหรับแผนการพัฒนาระบบขนส่งมวลชนภายในนครเซี่ยงไฮ้นั้น ได้มีการตั้งเป้าหมายดังนี้ “15-30-60” กล่าวคือ
- จุดสำคัญต่างๆ เช่น เขตรอบนอก เมืองที่มีความสำคัญ สนามบิน และจุดขนส่งสินค้า เป็นต้น จะสามารถไปถึงทางด่วนได้ภายใน 15 นาที
- จากพื้นที่ในเมืองไปสู่ 9 เขตรอบนอกใหม่ ใช้ระยะเวลาการเดินทางภายใน 30 นาที
- จาก 2 จุดใดๆในนครเซี่ยงไฮ้จะใช้เวลาเดินทางถึงกันภายใน 1 ชั่วโมง

ทั้งนี้ นครเซี่ยงไฮ้ได้ให้ความสำคัญกับทางด่วน และระบบขนส่งมวลชน ซึ่งได้วางแผนที่จะก่อสร้างเส้นทางรถไฟฟ้าใต้ดินเพิ่มขึ้น ซึ่งจะทำให้นครเซี่ยงไฮ้มีรถไฟฟ้าใต้ดินทั้งสิ้น 18 สาย รวมเป็นระยะทาง 780 กิโลเมตร (ภายในปี 2563)