อุตสาหกรรมสิ่งทอเป็นอุตสาหกรรมหลักของไทย ซึ่งจีนเป็นทั้งประเทศคู่ค้าหลักและคู่แข่งสำคัญของไทย ทั้งนี้ ภายใต้กรอบความตกลงเขตการค้าเสรีอาเซียน-จีน ไทยและจีนจะลดภาษีสิ่งทอและเสื้อผ้าระหว่างกันเป็นร้อยละ 0 ในปี 2553 ศูนย์ข้อมูลธุรกิจไทยในจีน ณ นครเซี่ยงไฮ้ มีข้อมูลเกาะติดอุตสาหกรรมเสื้อผ้าและแฟชั่นจีนที่น่าสนใจที่สะท้อนให้เห็นว่า อุตสาหกรรมเสื้อผ้าในประเทศจีนมีลักษณะอย่างไร มีระดับการพัฒนาถึงขั้นไหน และกำลังพัฒนาไปในทิศทางใด ภายใต้ภาวะวิกฤตการเงินโลกและบริบทการทำ FTA อาเซียน-จีนขณะนี้ จากการได้เข้าร่วมงานแสดงสินค้าเสื้อผ้าและแฟชั่น ครั้งที่ 13 (The 13^th Ningbo International Fashion Fair) ที่เมืองหนิงโป ซึ่งเป็นฐานอุตสาหกรรมเสื้อผ้าที่สำคัญแห่งหนึ่งของจีน

จีนมีการจัดงานแสดงสินค้าในเมืองต่างๆ อย่างต่อเนื่องตลอดทั้งปี โดยแต่ละเมืองจะมีงานแสดงสินค้าเด่นของตนเองเพื่อแสดงศักยภาพและจุดยืนของการพัฒนาอุตสหกรรม / ธุรกิจที่เมืองของตนมีขีดความสามารถ สำหรับเมืองหนิงโปมีการจัดงานแสดงสินค้าถึง 192 งานแล้วในช่วงเวลาเพียง 6 เดือนแรกของปี 2552 สำหรับงานแสดงสินค้าเสื้อผ้าและแฟชั่นดังกล่าวนับเป็นงานแสดงสินค้าที่สำคัญที่สุดงานหนึ่งของหนิงโป จัดเป็นประจำในเดือนตุลาคมของทุกปี โดยปีนี้จัดเป็นครั้งที่ 13 ระหว่างวันที่ 21-25 ตุลาคม 2552 มีบูธที่จัดแสดงทั้งหมด 2,200 บูธ และมีผู้เข้าชมประมาณ 8,000-9,000 คน

เมืองหนิงโป ตั้งอยู่ในมณฑลเจ้อเจียง ด้านชายฝั่งตะวันออกของจีน เป็นฐานการผลิตเสื้อผ้าที่สำคัญแต่ดั้งเดิมของจีน มีธุรกิจเสื้อผ้าทั้งหมดกว่า 3,000 ราย ซึ่งจำนวนกว่า 80 รายเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ที่มียอดขายต่อปีมากกว่า 10 ล้านหยวน เมืองหนิงโปเป็นแหล่งกำเนิดของธุรกิจเสื้อผ้าขนาดใหญ่ติด 10 อันดับแรกของธุรกิจยักษ์ใหญ่ในประเทศ เสื้อผ้าแบรนด์ดังระดับประเทศหลายแบรนด์ที่ชาวจีนนิยมและคุ้นเคยดีล้วนเป็นธุรกิจของเมืองหนิงโป อาทิ Youngor（雅戈尔）Shanshan (杉杉) Tonlion （唐狮）และ Romon （罗蒙）เป็นต้น ปริมาณการผลิตเสื้อผ้าของธุรกิจเสื้อผ้าขนาดใหญ่ในเมืองหนิงโปปี 2551 มีจำนวนกว่า 1,500 ล้านชุด คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 12 ของยอดการผลิตของทั้งประเทศ ในปี 2551 ธุรกิจเสื้อผ้าขนาดใหญ่ของหนิงโปมีมูลค่าการขายสูงถึง 30,199.33 ล้านหยวน เติบโตร้อยละ 7.92 อุตสาหกรรมเสื้อผ้าของเมืองหนิงโปแต่เดิมมาพึ่งพาการส่งออกเป็นส่วนใหญ่ เป้าหมายในการจัดงานแสดงสินค้าเสื้อผ้าและแฟชั่นที่ผ่านมาจึงเน้นที่การสร้างความรู้จักแก่ผู้จัดซื้อต่างชาติและเพิ่มยอดสั่งซื้อจากบริษัทสั่งซื้อข้ามชาติ แต่จุดเน้นของการจัดงานในปีนี้มีความแตกต่างจากเดิมบ้าง เพื่อปรับตัวให้สอดคล้องกับทิศทางการพัฒนาของธุรกิจเสื้อผ้าและแฟชั่นของจีน ภายหลังที่ธุรกิจส่งออกประสบปัญหาอย่างหนักหลังภาวะวิกฤตการเงินโลก กล่าวคือ การเปลี่ยนมาเน้นการสร้างแบรนด์ของตนเองให้แข็งแกร่งเพื่อทำตลาดในประเทศแทนการเน้นที่ธุรกิจผลิตเพื่อส่งออก หรือผลิตเพื่อติดแบรนด์ของต่างชาติเหมือนในอดีต และการสร้างภาพลักษณ์ความเป็นสากลและทันสมัยของธุรกิจแฟชั่นและการยกระดับธุรกิจเสื้อผ้าของหนิงโป

บูธเสื้อผ้าแบรนด์ดังระดับประเทศของจีนที่เป็นธุรกิจเมืองหนิงโป

เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่จัดแสดงในงานแสดงสินค้าและแฟชั่นครั้งนี้ กว่าร้อยละ 75 เป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมของจีน โดยร้อยละ 50 ของจำนวนดังกล่าวเป็นแบรนด์ของธุรกิจเสื้อผ้าในเมืองหนิงโป บูธต่างๆ ล้วนเน้นการตกแต่งที่ทันสมัย และมีบางแห่งที่ใช้นายแบบนางแบบชาวตะวันตกในการสร้างภาพลักษณ์ตราสินค้า นอกจากนี้ แบรนด์ส่วนใหญ่ล้วนมีความร่วมมือกับแบรนด์หรือธุรกิจต่างชาติ โดยเฉพาะประเทศที่เป็นผู้นำด้านเสื้อผ้าและแฟชั่น เช่น แบรนด์ STEVE & VIVION ที่ธุรกิจเมืองหนิงโปเป็นตัวแทนจำหน่ายสินค้าภายใต้แบรนด์ดังกล่าวของอิตาลีในประเทศจีน โดยการนำเข้าผ้าที่เป็นวัตถุดิบเพื่อมาผลิตในจีน และการนำเข้าชุดสำเร็จรูป นอกจากนี้ ยังมีแบรนด์สากลที่เป็นที่รู้จักกันดีอย่าง dunhill / le coq sortif / Smalto paris / Renoma paris / QUA เป็นต้น ที่ล้วนเป็นแบรนด์ภายใต้ความร่วมมือทางธุรกิจกับบริษัท Shanshan（杉杉） ของหนิงโป ผู้เข้าชมงานที่เป็นกลุ่มเป้าหมายของการจัดงานครั้งนี้นอกเหนือจากผู้จัดซื้อภาคธุรกิจ คือ กลุ่มผู้บริหารของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่มีเครือข่ายทั่วประเทศกว่า 120 แห่ง เพราะ“ตลาด” รองรับเสื้อผ้าและสินค้าแฟชั่นที่สำคัญที่สุดในประเทศจีนวันนี้ ไม่ใช่ตลาดของลอกเลียนแบบ หรือแหล่ง ช้อปปิ้งแบบต่อรองราคาได้อย่างในอดีต แต่เป็นห้างสรรพสินค้า High-end ที่เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วในเมืองธุรกิจต่างๆ ทั่วจีน ซึ่งห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ในจีนในปัจจุบันมีมากกว่า 1,000 แห่ง

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เมืองต่างๆ ของจีนพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วตามอัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจ ผู้บริโภคในจีนมีกำลังซื้อเพิ่มขึ้น ทำให้ตลาดในประเทศมีความแข็งแกร่งขึ้นตามลำดับ ธุรกิจเสื้อผ้าขนาดใหญ่หลายรายเริ่มตระหนักถึงศักยภาพของตลาดในประเทศจึงได้หันมารุกทำตลาดในประเทศมากขึ้น เสื้อผ้าแบรนด์จีนที่จำหน่ายในประเทศวันนี้เป็นเสื้อผ้าที่มีการออกแบบที่ทันสมัยเป็นสากล มีการทำการตลาดอย่างเป็นระบบและโปรโมทแบรนด์ผ่านสื่อต่างๆ วางจำหน่ายตามห้างสรรพสินค้าด้วยราคาสูงลิบไม่แพ้เสื้อผ้าแบรนด์ต่างประเทศทีเดียว จึงไม่ใช่เสื้อผ้าคุณภาพต่ำที่ผลิตกันเป็น mass product อย่างในอดีต พัฒนาการดังกล่าวเกิดขึ้นจากการปรับตัวของอุตสาหกรรมเสื้อผ้าของจีนที่ถูกรุมเร้าทั้งปัจจัยภายในที่รัฐบาลจีนเร่งกระตุ้นการปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมที่ใช้แรงงานสูง และการปรับตัวรับปัจจัยภายนอกจากวิกฤตเศรษฐกิจที่ส่งผลต่อความต้องการในต่างประเทศลดลง รวมถึงการพัฒนาความร่วมมือทางการค้าและเทคโนโลยีกับธุรกิจต่างชาติมากขึ้น ก่อให้เกิดการพัฒนาและยกระดับผลิตภัณฑ์ ตลอดจนการสร้างสรรค์แบรนด์อีกระดับหนึ่ง

ศูนย์ข้อมูลธุรกิจไทยในจีน ณ นครเซี่ยงไฮ้ ประมวลทิศทางและกลยุทธ์การพัฒนาธุรกิจเสื้อผ้าและสินค้าแฟชั่นของจีนในระยะต่อไป ดังนี้

1). ธุรกิจเสื้อผ้ารายใหญ่ของจีนมีแนวโน้มเปลี่ยนทิศทางมาใช้ตลาดในประเทศเป็นตลาดหลัก จากเดิมที่เน้นตลาดส่งออก โดยมีกลยุทธ์การทำตลาดเชิงรุก กล่าวคือ การรุกขยายเปิดร้าน/สาขา หรือการเพิ่มจุดวางขายในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ทั่วจีน อาทิ Tonlion （唐狮）ตั้งเป้าขยายจำนวนร้านจาก 1,000 ร้านเป็น 2,000 ร้านทั่วประเทศภายในเวลา 3 ปี ทั้งนี้ สัดส่วนการจำหน่ายในประเทศต่อการส่งออกของธุรกิจเสื้อผ้าในเมืองหนิงโปในปี 2551 เท่ากับ 3 ต่อ 7 ขณะที่ยอดขายจริงของการจำหน่ายในประเทศต่อการส่งออกเท่ากับ 5.5 ต่อ 4.5 แสดงให้เห็นว่า ยอดจำหน่ายเสื้อผ้าของตลาดในประเทศยังสูงกว่าการส่งออก แม้ปสัดส่วนที่จำหน่ายในประเทศจะน้อยกว่าส่วนที่ส่งออกก็ตาม
2) การแข่งขันของตลาดในประเทศทำให้ธุรกิจเสื้อผ้ารายใหม่หันมาเน้นการสร้างสรรค์และยกระดับแบรนด์ของตนเอง ขณะที่แบรนด์ในประเทศที่เป็นที่รู้จักดีแล้วจะเร่งทำการตลาดและประชาสัมพันธ์แบรนด์อย่างต่อเนื่อง เนื่องจากปัจจัยความสำเร็จหลักของการแย่งชิงส่วนแบ่งยอดขายของตลาดในประเทศในระยะต่อไป คือ โอกาสในการเข้าวางจำหน่ายในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่มีเครือข่ายทั่วจีน
3) ธุรกิจเสื้อผ้าแบรนด์เนมของจีนหันมาให้ความสำคัญกับการสร้างความร่วมมือกับธุรกิจเสื้อผ้าต่างชาติ ทั้งด้านการทำวิจัยและพัฒนา และการใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมมาในการยกระดับธุรกิจและผลิตภัณฑ์ เพื่อสร้างความสามารถในการแข่งขันกับแบรนด์ทั้งในและต่างประเทศที่นับวันจะแข่งขันกันอย่างดุเดือดยิ่งขึ้น
4) ธุรกิจส่งออกเสื้อผ้าในจีนมีแนวโน้มที่จะใช้ประโยชน์จากการลดภาษี FTA อาเซียน-จีน ในการขยายตลาดส่งออกใหม่ผ่านประเทศอาเซียนมากขึ้น อาทิ การใช้ประเทศมาเลเซียเป็นช่องทางการขยายตลาดไปยังประเทศในกลุ่มมุสลิม และการใช้เวียดนามเป็นช่องทางการส่งออก เพื่อหลีกเลี่ยงมาตรการกีดกันทางการค้าที่ไม่ใช่ภาษีในตลาดยุโรปและสหรัฐอเมริกา เป็นต้น