หนังสือพิมพ์ Economic Information: หลายมณฑลทั่วจีนได้เริ่มวางแผนและผลักดันนโยบาย “One Belt One Road” ในพื้นที่ตนเอง ซึ่งบางแผนงานได้รับอนุมัติจากรัฐบาลกลางและมีการดำเนินการเป็นรูปธรรมแล้ว

“One Belt One Road” เป็นเครื่องมือใหม่ของรัฐบาลจีนที่มุ่งสร้าง "ความเชื่อมโยง" แบบหลายมิติกับประเทศต่างๆ ที่ตั้งอยู่บนแนวพื้นที่เศรษฐกิจนี้

องค์ประกอบของนโยบาย “One Belt One Road” แบ่งเป็น (1) แนวพื้นที่เศรษฐกิจเส้นทางสายไหมที่มุ่งเชื่อมโยงกับภูมิภาคตะวันออกกลาง ยุโรป และแอฟริกา และ (2) เส้นทางสายไหมทางทะเลแห่งศตวรรษที่ 21 ที่มุ่งเชื่อมต่อกับประเทศสมาชิกอาเซียนเป็นหลัก

ในการประชุม "2 สภา" ระดับมณฑล พบว่า รัฐบาลมณฑลได้มีการกล่าวถึงนโยบาย " One Belt One Road " กันอย่างกว้างขวาง

ข้อมูล ณ ปัจจุบัน พบว่า แผนงานภายใต้กรอบนโยบายดังกล่าวในแต่ละมณฑลมีลักษณะความคืบหน้าในระดับที่แตกต่างกัน โดยมณฑลที่อยู่บนกรอบนโยบายดังกล่าว ได้แก่ พื้นที่เลียบชายฝั่งทะเล และพื้นที่จีนตอนในทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ

ทั้งนี้ คาดหมายว่า นโยบายดังกล่าวจะสามารถดำเนินการได้อย่างเต็มรูปแบบภายในปี 58 และมีการกำหนดแผนงานระดับประเทศอย่างชัดเจนในเร็วๆ นี้ โดยโครงการนำร่องระยะแรกที่ได้รับการสนับสนุนน่าจะเป็นโครงการก่อสร้างระบบสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน เช่น ทางรถไฟ และโรงไฟฟ้านิวเคลียร์

นักวิจัยจากสถาบันเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ชี้ว่า ปี 58 รัฐบาลจีนต้องพัฒนาและปรับปรุงโครงสร้างแผนงานอุตสาหกรรม ทั้งการเคลื่อนย้ายอุตสาหกรรมภายในประเทศและต่างประเทศ

นักวิชาการ ชี้ว่า แนวทางการดำเนินนโยบาย " One Belt One Road " ที่มีความเป็นรูปธรรมมากที่สุดมีอยู่ 3 ด้าน ดังนี้

หนึ่ง การก่อสร้างระบบสาธารณูปโภค โดยเฉพาะสาขาคมนาคมขนส่ง ที่เห็นได้ชัดเจน ได้แก่ มณฑลยูนนานที่ให้ความสำคัญกับ "เส้นทางระหว่างประเทศ" ทั้งทางบก ทางราง และทางอากาศ มณฑลอันฮุยที่ประกาศชัดว่าทำการสร้างความร่วมมือทางเศรษฐกิจกับพื้นที่แถบยูเรเซีย (ทวีปเอเชียกับยุโรป) ซึ่งปัจจุบัน มีการเปิดเส้นทางรถไฟขนส่งสินค้าข้ามทวีปไปแล้ว และมหานครฉงชิ่งที่วางแผนจะเข้าร่วมกรอบนโยบาย “One Belt One Road” และแนวพื้นที่เศรษฐกิจแม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) กับการเป็นศูนย์กลางการค้าการคมนาคมและเปิดสู่ภายนอก

สอง ความร่วมมือกับต่างประเทศ ในภาพรวมหลายมณฑลมีการจัด "งานเทรดแฟร์" เพื่อผลักดันนโยบายดังกล่าว ในแง่ของการพัฒนาความร่วมมือด้านเศรษฐกิจการค้ากับพื้นที่รอบข้าง เช่น มณฑลกุ้ยโจวได้วางแผนเปิดขบวนรถไฟขนส่งสินค้าไปยุโรปผ่านมณฑลเสฉวน (ที่เปิดให้บริการอยู่แล้วในปัจจุบัน) เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยสนับสนุนเขตทดลองการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจแบบรอบด้านกับกลุ่มประเทศอาหรับและทั่วโลก

สาม การเคลื่อนย้ายอุตสาหกรรม โดยแต่ละมณฑลได้มีการกำหนดบทบาทหน้าที่ตามจุดแข็งของมณฑลตนเองแล้ว เช่น เขตฯ หนิงเซี่ยหุย ซึ่งเป็นมณฑลที่มีชาวมุสลิมอยู่เป็นจำนวนมากได้มุ่งเป้าพัฒนาร่วมมือในโครงการด้านพลังงาน การเงิน วิทยาศาสตร์ อาหารฮาลาล และของใช้ชาวมุสลิมกับกลุ่มประเทศอาหรับและพื้นที่ที่มีชาวมุสลิมอยู่ทั่วโลก มณฑลเหอเป่ยพร้อมสนับสนุให้วิสาหกิจ "ก้าวออกไป" ลงทุนในต่างประเทศในสาขาอุตสาหกรรมที่ตนเองมีความถนัด เช่น เหล็กกล้า ปูนซีเมนต์ และกระจก รวมถึงการขยายการลงทุนด้านทรัพยากรเหมืองแร่ในต่างประเทศ และการเข้าถึงแหล่งพลังงานมากขึ้น

BIC ขอให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า แนวพื้นที่เศรษฐกิจ “One Belt One Road” ครอบคลุมจำนวนประชากรราว 4,400 ล้านคน ขนาดเศรษฐกิจราว 2.1 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 63 และ 29 ของโลก

การผลักดันยุทธศาสตร์ดังกล่าวอย่างต่อเนื่องจะทำให้ “One Belt One Road” เป็นขุมพลังทางเศรษฐกิจของจีน และช่วยสร้างความใกล้ชิดเพิ่มมากขึ้นระหว่างจีนกับประเทศบนแนวพื้นที่เศรษฐกิจดังกล่าว