แผนพัฒนาเศษฐกิจ-สังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 (2559-2563) ของรัฐบาลได้กำหนดไว้อย่างชัดเจนว่าจะต้องส่งเสริมด้านกสิกรรม ป่าไม้ อุตสาหกรรมและการบริการ โดยให้ภาคกสิกรรมเป็นพื้นฐานในการค้ำประกันด้านอาหารให้มีอย่างเพียงพอ ขณะเดียวกันผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ขยายตัวเฉลี่ยไม่ให้ต่ำกว่าร้อยละ 7.5 ต่อปี โดยรัฐบาลได้กำหนด 7 แผนงานสำคัญเพื่อขับเคลื่อนระบบเศรษฐกิจแห่งชาติให้เติบโตอย่างต่อเนื่อง มั่นคงและสมดุล

1. ต้องเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจให้เป็นภาคอุตสาหกรรมที่ทันสมัย โดยเน้นพัฒนาเศรษฐกิจที่มีศักยภาพ ให้ผลตอบแทนเร็ว สร้างมูลค่าเพิ่ม ฐานการผลิตมั่นคง หลากหลายและปรับปรุงการบริการให้มีคุณภาพ
2. พัฒนานโยบายการเงิน โดยให้เงินทุนสำรองมีสภาพคล่องและสมดุลเพื่อให้สามารถตอบสนองความต้องการที่เร่งด่วนและเพื่อความสมดุลของกลไกเศรษฐกิจ
3. การให้ทุนต้องสอดคล้องกับความต้องการพัฒนาเศรษฐกิจ-สังคมของแต่ละแผนก ท้องถิ่น แขวง และ ความสามารถในการใช้เงินทุนอย่างมีประสิทธิผลเพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างหนี้สินที่ไม่ชัดเจน
4. พิจารณาศักยภาพของแต่ละท้องถิ่นเพื่อให้เศรษฐกิจระหว่างบ้าน เมืองและแขวงต่างๆพัฒนาไปอย่างสัมพันธ์กัน จัดสรรเขตพัฒนาที่เป็นต้นแบบ กำหนดเขตเศรษฐกิจพิเศษและเขตเศรษฐกิจเฉพาะให้มากขื้น ส่งเสริมการใช้เครื่องจักรเทคโนโลยีที่เป็นวิทยาศาสตร์สมัยใหม่กับการผลิตกสิกรรมในชนบท ส่งเสริมให้ประชาชนไปทำงานในภาคอุตสาหกรรมและการบริการให้มากขื้น
5. พัฒนาหลักสูตรฝีมือแรงงานให้หลากหลายและมีคุณภาพ กำหนดนโยบายที่เอื้ออำนวยให้ตลาดแรงงานมีแรงงานเพิ่มขึ้น พัฒนาแรงงานให้มีระเบียบวินัย ขยัน อดทน กระตือรือร้นต่อการพัฒนาตนเอง ส่งเสริมให้แรงงานมีงานทำที่มั่นคง ได้รับการคุ้มครองและปกป้องสิทธิผลประโยชน์ตามกฎหมาย
6. การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เป็นปัจจัยสำคัญในยุควิทยาศาสตร์-เทคโนโลยีและการเชื่อมโยง เพราะฉะนั้น ต้องเอาใจใส่พัฒนาระบบอาชีวะ สร้างผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน ผู้ชำนานงานและสร้างผู้ประกอบการธุรกิจที่เก่งสามารถแข่งขันภายในประเทศและระหว่างประเทศ
7. การระดมทุนและขอความช่วยเหลือด้านทุน ด้านวิชาการต่างๆ ให้สอดคล้องเหมาะสมกับแผนก่อนหน้า โดยให้ผู้ที่จะเป็นเลขาธิการพรรคคนใหม่ปฏิบัติตามแนวทางของพรรคให้จริงจังมากขึ้น

ที่มา: หนังสือพิมพ์ลาวพัฒนา
ฉบับวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559