นับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 เป็นต้นไป ผู้ใช้แรงงานสามารถทำงานนอกเวลาได้ไม่เกิน 12 ชั่วโมงต่อวัน ซึ่งรวมถึงการทำงานในวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ ซึ่งเป็นไปตามกฤษฎีกาเลขที่ 45/2013/ND-CP ว่าด้วยเวลาทำงานและเวลาพักผ่อนเพื่อความปลอดภัยของผู้ใช้แรงงาน นอกจากนี้ กฤษฎีกาฉบับดังกล่าวยังระบุว่าการทำงานนอกเวลาในวันทำงานจะต้องไม่เกินร้อยละ 50 ของระยะเวลาทำงานปกติใน 1 วัน และเมื่อคิดรวมเวลาทำงานเป็นสัปดาห์ ชั่วโมงทำงานของแต่ละวันและชั่วโมงในการทำงานล่วงเวลาจะต้องไม่เกิน 12 ชั่วโมงต่อวัน เฉพาะหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการผลิต และจ่ายกระแสไฟฟ้า การสื่อสารและโทรคมนาคม รวมถึงการกลั่นน้ำมันและการประปา ได้รับอนุญาตให้ทำงานล่วงเวลาได้ระหว่าง 200 – 300 ชั่วโมง

ทั้งนี้ หากมีการทำงานติดต่อกัน 7 วันใน 1 เดือน ผู้ใช้แรงงานจะต้องได้รับสิทธิ์ในการพักผ่อนชดเชยทดแทนวันที่ไม่ได้หยุดพัก นอกจากนี้ กฤษฎีกาเลขที่ 45 ได้ระบุถึงเวลาพักระหว่างการทำงานไว้ในมาตราที่ 108 ข้อ 1 และข้อ 2 ของกฎหมายแรงงาน ซึ่งการหยุดพักระหว่างการทำงานผู้จ้างสามารถกำหนดได้ตามความเหมาะสม โดยจะต้องมีการหยุดพักระหว่างการทำงานอย่างน้อย 30 นาที ในกรณีที่ไม่ให้วันหยุดชดเชยแก่ผู้ใช้แรงงานจะต้องมีการจ่ายค่าตอบแทนในการทำงานล่วงเวลาเพิ่มเติม ค่าตอบแทนในการทำงานล่วงเวลาในช่วงที่ผู้ใช้แรงงานไม่ได้หยุดงานจะต้องคิดตามค่าตอบแทนในการทำงานล่วงเวลาในมาตราที่ 97 ของกฎหมายแรงงานของเวียดนาม ทั้งนี้ กฤษฎีกาฉบับใหม่นี้จะมีผลบังคับใช้นับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2556