หลังจากช่วงเทศกาลเวียดนามผ่านพ้นไป ประชาชนในจังหวัดเหงะอาน ฮาติงห์ กว่างบิ่ง ต่างทยอยเดินทางไปทำงานในลาวและไทยเป็นจำนวนมาก โดยใช้วีซ่าการท่องเที่ยว ตัวอย่างเช่น นาย เหงียน ดึ๊ก บิ่ง ซึ่งมีภูมิลำเนาในจังหวัดเหงะอาน เดินทางเข้ามาในลาวผ่านเส้นทางนครโฮจิมินห์เข้ามาในลาว ไม่เพียงเฉพาะ นาย เหงียน ดึ๊ก บิ่ง เท่านั้น แต่ยังมีคนในวันทำงานที่เป็นคนเวียดนามอีกจำนวนมาก ที่ตัดสินใจเดินทางเข้ามาทำงานในไทยและลาว ทำให้เกิดความหนาแน่นบริเวณชายแดนลาว - เวียดนาม โดยเฉพาะด่านตรวจคนเข้าเมืองเกิ่วแจว มีประชาชนในวัยทำงานจำนวนมากเข้าแถวเพื่อทำเรื่องออกนอกประเทศ

เจ้าหน้าที่ประจำด่านตรวจคนเข้าเมืองรายหนึ่งเปิดเผยว่า นับตั้งแต่หลังเทศกาลตรุษเวียดนาม 1 เดือน ชาวเวียดนามในเขตภาคกลางที่เดินทางเข้าไปในลาวและเดินทางต่อไปยังไทยจะมียอดพุ่งสูงสุดในรอบปี ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ได้เดินทางไปด้วยจุดประสงค์เพื่อการท่องเที่ยว แต่ต่างเดินทางไปเพื่อประกอบอาชีพต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอาชีพรับจ้างหรือผู้ใช้แรงงานในไทยและลาว

นาย ห่า วัน เกี่ยว มีภูมิลำเนาอยู่ที่อำเภอแท็งเจือง จังหวัดเหงะอาน กล่าวว่า ตนได้เข้าไปทำงานในลาวมีรายเฉลี่ยต่อเดือนอยู่ที่ประมาณ 4 – 6 ล้านด่ง หรือราว 6,000 – 9,000 บาท ถึงแม้ว่าค่าแรงที่ได้รับจะไม่สูงมากมายนัก แต่ก็สามารถประหยัดเงินจนสามารถเก็บเป็นเงินก้อนใหญ่ได้ เพราะการไปทำงานต่างประเทศจะทำให้ไม่ต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ งานแต่งงาน หรืองานอื่นๆ ที่ต้องใช้เงิน ซึ่งนายจ้างส่วนใหญ่มักจ้างแรงงานเวียดนามในระยะยาวและให้ค่าจ้างเป็นเงินก้อนในช่วงปลายปีก่อนที่จะถึงเทศกาลตรุษเวียดนามเพื่อให้ลูกจ้างชาวเวียดนามมีเงินติดตัวกลับบ้าน

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา การส่งออกแรงงานของเวียดนามไปยังเกาหลีใต้ ไต้หวัน มาเลเซีย และกลุ่มประเทศตะวันออกกลางมีจำนวนลดลง ประกอบกับเงินค่าจ้างที่ได้ไม่เป็นไปตามที่ต้องการ ทำให้ชาวเวียดนามในจังหวัดเหงะอาน ฮาติงห์ กว่างบิ่ง เดินทางเข้ามาทำงานในลาวและไทยเพิ่มมากขึ้น ซึ่งการเดินทางเข้ามาในลาวและไทยเป็นเรื่องที่ง่ายเพราะมีระยะทางไม่ไกลมากนัก ประกอบกับมีรถโดยสารคอยอำนวยความสะดวกอยู่ตลอดเวลา ทำให้เกิดความสะดวกในการเดินทาง

แรงงานเวียดนามส่วนใหญ่นิยมเดินทางเข้าไปทำงานในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย โดยเฉพาะจังหวักนครพนม มุกดาหาร สกลนคร และอุดรธานี เป็นต้น สาเหตุที่แรงงานชาวเวียดนามเลือกจังหวัดดังกล่าวเป็นเพราะจังหวัดเหล่านั้นมีชาวไทยเชื้อสายเวียดนามอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก อาชีพหลักที่ชาวเวียดนามได้รับการว่าจ้างในจังหวัดเหล่านั้นคือ รับจ้างทำหมูยอ พนักงานร้านอาหาร ช่างเย็บผ้า ช่างก่อสร้าง ซึ่งนายจ้างส่วนใหญ่มักเป็นชาวไทยเชื้อสายเวียดนาม

นาง เหงียน ถิ ห่าย ชาวจังหวัดเหงะอาน กล่าวว่า หลังจากที่เดินทางเข้าไปทำงานในลาวได้ 1 ปี ได้รับการติดต่อจากเพื่อนชาวเวียดนามด้วยกันว่าให้เดินทางเข้าไปทำงานในไทย โดยเป็นลูกจ้างช่างเย็บผ้าในร้านเย็บผ้าของชาวไทยเชื้อสายเวียดนามรายหนึ่ง โดยแต่ละเดือนมีรายได้สูงถึง 7 ล้านด่ง หรือราว 10,000 บาท โดยค่าใช้จ่ายในด้านอาหารการกินและที่อยู่อาศัยรวมอยู่กับนายจ้าง นอกจากนี้ การเข้าไปทำงานในลาวและไทยมีระยะทางไม่ไกลบ้านเกิดมากนัก หากมีเรื่องจำเป็นก็สามารถกลับบ้านได้ทันที ประกอบกับผู้ใช้แรงงานชาวเวียดนามส่วนใหญ่ไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อเดินทางไปทำงานในประเทศอื่นๆ

ทั้งนี้ การเดินทางเข้าไปทำงานในประเทศเพื่อนบ้านอย่างลาว ไทย และจีน ของชาวเวียดนามในเขตภาคกลางเกิดขึ้นมาแล้วเป็นเวลาหลายปี ซึ่งส่วนใหญ่ของแรงงานชาวเวียดนามเดินทางเข้าไปเป็นลูกจ้างโดยไม่ผ่านบริษัทจัดหางาน นาย ด่าว จ่อง หลี นายกสมาคมไทยเวียดนาม จังหวัดนครพนม กล่าวว่า ปัจจุบันประเทศไทยยังไม่มีการออกใบอนุญาตในการทำงานให้กับแรงงานชาวเวียดนามอย่างเป็นทางการ ชาวเวียดนามส่วนใหญ่ที่เดินทางเข้ามาทำงานในไทยส่วนใหญ่แฝงตัวมาในรูปนักท่องเที่ยว เมื่อครบกำหนด 1 เดือนก็เดินทางออกนอกประเทศแล้วเดินทางกลับเข้ามาใหม่

ขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่จากสำนักงานแรงงานและสวัสดิการสังคมจังหวัดเหงะอาน เปิดเผยว่า ในแต่ปี มีแรงงานชาวเวียดนามในจังหวัดเหงะอานเดินทางไปทำงานในลาวราว 10,000 – 12,000 คน โดยเมื่ออยู่ในลาวครบ 3 เดือน แรงงานเหล่านั้นจะเดินทางกลับเข้ามาในเวียดนามและทำเรื่องเดินทางเข้าไปในลาวใหม่ ซึ่งหากเกิดอุบัติเหตุขึ้นแรงงานเหล่านี้จะไม่ได้รับเงินทดแทนใดๆ ทั้งสิ้น