สำนักงานส่งเสริมการค้าและอุตสาหกรรมของเวียดนามได้ประกาศผลการสำรวจดัชนีความสามารถในการแข่งขันระดับจังหวัดของเวียดนาม เพื่อเป็นการเผยแพร่ข้อมูลในด้านการลงทุนและการค้าในระดับจังหวัด โดยการประกาศผลในปีนี้ถือเป็นปีที่ 8 ติดต่อกัน

จังหวัดฮาติงห์ เป็นจังหวัดที่มีความสามารถในการแข่งขันลดลงมากที่สุดของเวียดนาม จากเดิมอยู่ในอันดับที่ 7 จากทั้งสิ้น 63 จังหวัด ปัจจุบันความสามารถในการแข่งขันของจังหวัดฮาติงห์ตกไปอยู่ในอันดับที่ 35 นาย ฮว่าง วัน เซิน รองผู้อำนวยการสำนักงานการวางแผนและการลงทุนจังหวัดฮาติงห์ กล่าวว่า ความสามารถในการแข่งขันของจังหวัดฮาติงห์จะลดต่ำลงได้มากอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ว่าในช่วงที่ผ่านมาจังหวัดได้มุ่งพัฒนาและสนับสนุนการค้าและการลงทุนอย่างเต็มที่ โดยในปี 2555 จังหวัดฮาติงห์ได้ให้ออกมาตรการยกระดับความสามารถในการแข่งขันให้เป็นภารกิจสำคัญของจังหวัด หน่วยงานใดที่ดำเนินการได้ไม่ตรงตามเป้าหมายที่ตั้งไว้จะต้องได้รับการตรวจสอบ แต่แล้วผลการสำรวจที่ออกมากลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวังไว้

ไม่เพียงแต่จังหวัดฮาติงห์เพียงจังหวัดเดียวที่มีผลการสำรวจออกมาอย่างพลิกความคาดหมาย แต่ยังมีอีกหลายจังหวัดที่ก่อนหน้านี้มีความสามารถในการแข่งขันอยู่ในลำดับต้นๆ แต่กลับลดลงมาอยู่ในระดับต่ำเช่นเดียวกันจังหวัดฮาติงห์ ศาสตราจารย์ Edmund Malesky จากมหาวิทยาลัย Duke สหรัฐอเมริกา หนึ่งในคณะกรรมการการสำรวจดัชนีความสามารถในการแข่งขัน กล่าวว่า ผู้บริหารจังหวัดส่วนใหญ่ของเวียดนามกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า การเพิ่มความสามารถในการแข่งดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ยาก แต่การรักษาระดับความสามารถในการแข่งขันกลับเป็นเรื่องที่ยากกว่า

นาย มาย แท็ง ถัง รองประธานคณะกรรมการประชาชนจังหวัดบิ่งดิ่ง ซึ่งตั้งอยู่ในภาคใต้ของเวียดนาม กล่าวว่า นับตั้งแต่มีการประกาศผลดัชนีความสามารถในการแข่งขันระดับจังหวัดเมื่อปี 2548 – 2552 จังหวัดบิ่งดิ่งจะอยู่ใน 12 อันดับแรกของจังหวัดที่มีความสามารถในการแข่งขันของเวียดนามสูงสุดเสมอ โดยเฉพาะในปี 2549 จังหวัดบิ่งดิ่งมีความสามารถในการแข่งขันอยู่ในอันดับที่ 3 ของประเทศ แต่ในปี 2553 ความสามารถในการแข่งขันของจังหวัดบิ่งดิ่งตกมาอยู่ที่อันดับที่ 20 ของประเทศ ล่าสุดในปี 2554 ตกมาอยู่ในอันดับที่ 38 ของประเทศ ต่อมาจังหวัดบิ่งดิ่งได้ออกมาตรการสนับสนุนและส่งเสริมความสามารถในการแข่งขันของจังหวัด ล่าสุดในปี 2555 ดัชนีความสามารถในการแข่งขันของจังหวัดกลับขึ้นมาอยู่ในอันดับที่ 4 ของประเทศ

ทั้งนี้ ผู้บริหารจากหลายจังหวัดเกิดข้อสงสัยขึ้นว่า บางจังหวัดที่มีศักยภาพในการพัฒนาในระดับต่ำ อย่างเช่น จังหวัดหล่าวกาย ซึ่งตั้งอยู่ในภาคเหนือของเวียดนาม กลับถูกจัดอันดับให้มีความสามารถในการแข่งขันในอันดับต้นๆ ของประเทศ โดยในปี 2555 จังหวัดหล่าวกาย อยู่ในอันดับที่ 3 ของประเทศเป็นปีที่ 4 ติดต่อกัน

ศาสตราจารย์ Edmund Malesky กล่าวอธิบายว่า ความสามารถในการแข่งขันไม่ได้อยู่ที่ความเพียบพร้อมของระบบโครงสร้างพื้นฐานในสังคม หรือความได้เปรียบของจังหวัดที่พัฒนาแล้ว แต่เป็นการประเมินและพิจารณาความสามารถในการแข่งขันอ้างอิงดัชนีตัวชี้วัด 9 ประการ ตัวอย่างเช่น ดัชนีความเชื่อมั่นในการลงทุน การจัดสรรการใช้ประโยชน์จากที่ดิน และความโปร่งใสในการดำเนินการ ถึงแม้ว่าบางจังหวัดที่ยังขาดการพัฒนาในระบบโครงสร้างพื้นฐานทางสังคม แต่ยังคงมีศักยภาพในการพัฒนาสูงกว่า ซึ่งต่างจากนครโฮจิมินห์หรือนครไฮฟองที่มีระบบโครงสร้างพื้นฐานทางสังคมที่ดี แต่ถูกจัดให้อยู่ในอันดับที่ความสามารถในการแข่งขันต่ำ เนื่องจากไม่รู้จักการใช้ศักยภาพที่มีให้คุ้มค่า เช่นเดียวกับกรุงฮานอยที่มีระดับความสามารถในการแข่งขันลดลงจากอันดับต้นๆ ของประเทศ

อย่างไรดี บรรดาผู้ประกอบการระบุว่า ดัชนีความสามารถในการแข่งขันถือเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญในการตัดสินลงทุนในแต่ละพื้นที่ นาย Gaurav Gupta ผู้จัดการบริษัท General Motors ในเวียดนาม กล่าวว่า บริษัทฯ ไม่ได้ยึดดัชนีความสามารถในการแข่งขันของแต่ละจังหวัดในแต่ละปีเพียงอย่างเดียว แต่ยังพิจารณาถึงศักยภาพการพัฒนาในอนาคตอีกด้วย ตัวอย่างเช่น จังหวัดบิ่งเซือง ซึ่งตั้งอยู่ในภาคใต้ของเวียดนาม และเป็นพื้นที่ที่ได้รับการลงทุนจากต่างประเทศในอันดับต้นๆ มีดัชนีความสามารถในการแข่งขันลดลง แต่บริษัทยังเล็งเห็นถึงศักยภาพที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ โดยพิจารณาจากผลประกอบการลงทุนที่บริษัทได้รับในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

เช่นเดียวกับศาสตราจารย์ Edmund Malesky ที่กล่าวอธิบายเพิ่มเติมว่า การจัดอันดับความสามารถในการแข่งขันในแต่ละปี ไม่สามารถแสดงข้อมูลศักยภาพการพัฒนาของแต่ละจังหวัดได้อย่างครบถ้วน ตัวอย่างเช่น ในปี 2554 จังหวัดฮาติงห์ มีความสามารถในการแข่งขันกระโดดขึ้นจากอันดับที่ 37 ขึ้นมาอยู่ในอันดับที่ 7 เนื่องจากจังหวัดฮาติงห์พึ่งมีการปรับเปลี่ยนคณะผู้บริหารจังหวัดชุดใหม่ และบรรดาผู้ประกอบการในจังหวัดฮาติงห์มีความพึงพอใจในคณะผู้บริหารชุดใหม่ ดังนั้น ในปี 2554 ความสามารถในการแข่งขันของจังหวัดฮาติงห์ จึงกระโดดขึ้นมาอยู่ในอันดับต้นๆ ของประเทศ อย่างไรก็ดี ในปี 2555 ความต้องการของบรรดาผู้ประกอบการในจังหวัดฮาติงห์ไม่เป็นไปตามที่ตั้งเป้าไว้ ทำให้ความเชื่อมั่นการลงทุนลดลง จึงเป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ความสามารถในการแข่งขันของจังหวัดฮาติงห์ลดลงในปี 2555 ที่ผ่านมา

ดร. เหงียน ดิ่ง กุง รองผู้อำนวยการสถาบันบริหารเศรษฐกิจของเวียดนาม และเป็นหนึ่งในคณะกรรมการพิจารณาจัดอันดับความสามารถในการแข่งขัน กล่าวว่า ดัชนีความสามารถในการแข่งขันของแต่ละจังหวัดเปรียบเสมือนแผนที่ที่ใช้เป็นแนวทางในการตัดสินใจลงทุนหรือทำธุรกิจ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งแหล่งข้อมูลที่บรรดานักลงทุนชาวต่างชาติต้องใช้ในการศึกษาความเป็นไปในตลาดการค้าและการลงทุนของเวียดนาม